ز بس تلويزيون گويد از آن چشم و از آن ابرو

گرفتارم ميان بيست سي ميليون كمان ابرو

 

                      شده چشمان مطرب چارتا وقتي كه مي بيند

                      حديث شيخنا چشم است و ذكر روضه خوان ابرو

 

ز دست شاعران هر چيز ناممكن شود ممكن

                                                     شب مهتاب بالا مي رود از نردبان ابرو!

 

يكي هوهوكشان سر مي كشد يك شيشه  گيسو را

يكي مست است با نوشيدن يك استكان ابرو

 

                             پسرها مثل دخترها بزك دارند و آرايش

                             ببين مانند مرجان كرده نازك كامران ، ابرو

 

                                                    جوان اصفهاني دوست دارد چشم شيرازي

                                                    خود شيراز وارد مي كند از اصفهان ابرو

 

شبيه هر چه را دارند مي سازند در دنيا

بخر از اين دكان چشم و بخر از آن دكان  ابرو

 

                             جوانان وطن مان ساختند از كود ، برق و گاز

                           پزشكان وطن مان ساختند از استخوان،  ابرو

 

                                                ببين سريال هاي سينمايي را كه دريابي

                                               در اين دوران چرا اين قدر دارد آب و نان ابرو!

 

پي ادغام چندين سازمان ديشب شنيدم من

يكي شد سازمان چشم هم با سازمان ابرو!

 

                   عجب ابرو پراني مي كنند اين پيرزن ها هم

                   زن حاجي به حاجي گفت حاجي! يك تكان ابرو !

 

                                               در اين اوضاع هردنبيل بنويس "آش كشك و دوغ "

                            نمي پرسد كسي داري چه مي خواني بخوان "ابرو"!

                          

شعر از: علیرضا قزوه

باران  ببارد؟!

حتی وقتی مردد است که از کدام طرف ببارد!

دوراهی، حیرت، سرگردانی

 

 

 .............

و باز باران می بارد!

 

 

سلام سلام سلام ... هزار تا سلام به همه دوستای گلم!

چقد دلم برای اینجا تنگ شده بود. زمستون تموم شد و بهار اومد. مثل همه زمستونها و بهارای دیگه. چقدر زود میگذره این عمر. انگار همین دیروز بود که برای اولین بار کانکت شدم! وایییییییییی کی فکرشو میکرد این همه دوستای ماه پیدا کنم اینجا. همه میگن اینجا دنیای مجازیه ولی برای من یه جورایی واقعیه. چون آدماش واقعین.

به نظر من آدما اینجا واقعی ترن. خودشونن. بدون هیچ نقاب و حجابی. شفاف و زلال.راستش خیلی اومدم که چیزی بنویسم اینجا ولی چیزی نمیومد. دوست نداشتم الکی یه چیزی بنویسم و وبلاگ رو پر کنم. الان هم دارم آنلاین مینویسم . اصلا هم برنمیگردم یه بار دیگه بخونمش. این منم دیگه . مگه وقتی با چند تا دوست نشستین و حرف میزنین، برمیگردین و حرفاتون رو عوض میکنین.

خب دیگه من هم الان دارم حرف میزنم ..... وووووووو چه پر چونه شدم .. خیلی حرفای نگفته دارم.. بگذریم بسه دیگه الان یه شعر خوندم که طبق معمول باهاش زندگی کردم!! بعضی شعرها آدم رو زیر و رو میکنه. نمیدونم نظر شما چیه ولی من که خیلی خوشم اومد از این شعر .. زندگی....

کلبه ام پنجره ای باز به دریا دارد
خوب من , منظره خوب تماشا دارد
                          ساختم آینه ای را به بلندای خیال
                          تا خودت را به تماشای خودت وادارد
                                                 راز گیسوی تو دنیای شگفت انگیزی است
                                                 که به اندازه صد فلسفه معنا دارد
                                                               گوش کن , خواسته ام خواهش بی جایی نیست
                                                               اگر آیینه دستت بشوم جا دارد
چشم یک دهکده افتاده به زیبایی تو
یعنی این دهکده , یک دهکده رسوا دارد
                     کوزه بر دوش , سر چشمه بیا تا گویند
                     عجب این دهکده سرچشمه زیبا دارد
                                       در تو یک وسوسه مبهم و سرگردان است
                                       از همان وسوسه هایی که یهودا دارد
                                                         عشق را با همه شیرینی و شورانگیزی
                                                          لحظه هایی است که افسوس و دریغا دارد

بی قرار آمدن , آشفتن و آرام شدن
                  حس گنگی است که من دارم و دریا دارد
                                   یخ نزن , رود معمایی من , جاری باش
                                                                   دل دریاییم آغوش پذیرا دارد......

  گفتی بيا بازی کنيم تو چشم بگذار                  گفتم نمی خواهم تو بايد گرگ باشی

از پشت، چشمان مرا آرام بستی                      گفتی که شايد دفعه ی بعدی تو باشی   

من دست بر هر چه کشيدم تو نبودی                هر جا صدا کردم جواب من ندادی

تا ده شمردم، چند بار هم تند، هم آرام              خسته شدم، تو همچنان غرق سکوتی

هر لحظه از تو دورتر گشتم ولی نه!                 تو باز هم مخفی شدی، پيدا نبودی

من با تقلب هم، تو را ديگر نديدم !                    انگار جفت بازيم هرگز نبودی

يادت بماند که تو ،سک سک، هم نکردی           شادی بازی مرا از بين بردی

آخر کجا مخفی شدی؟! تا صد شمردم!            اين بار هم باشد قبول اصلا تو بردی

نقش تو از دريای چشمانم سفر کرد                تو سايه ای رويايی و بی تار و پودی

من سالها چشم خيال خود ببستم                   تو گرگ بودی و خيالاتم ربودی!!

 

 

 اون پست فقط يه درد دل بود و بايدپاك مي شد تا كمتر سوء تفاهم ايجاد بشه براي بقيه !! از همه عزيزانم هم كه اومدن و با نظرهاشون منو خوشحال كردن ممنونم ....... و باران مي بارد .......

- حداقل پنج نفر در این دنیا تو را دوست دارند. آنقدر که حاضرند به خاطر تو بمیرند.
- حداقل پانزده نفر در این دنیا تو را به دلایلی دوست دارند.
- تنها دلیلی که ممکن است کسی از تو متنفر باشد این است که می خواهد مثل تو باشد.
- یک لبخند تو می تواند برای هر کسی خوشبختی بیاورد حتی اگر او از تو خوشش نیاید.
- هر شب کسی با فکر تو به خواب می رود.
- تو برای یک نفر یک دنیایی.
- بدون تو شاید کسی نتواند به زندگی ادامه دهد.
- تو فردی بخصوص و بی همتایی اما به روش خودت.
- کسی که تو حتی از وجودش بی خبری تو را دوست دارد.
- وقتی احساس می کنی دنیا به تو پشت کرده. نگاهی بینداز. بیشتر مانند این است که تو به دنیا پشت کرده ای.
- وقتی فکر می کنی شانسی نداری به آنچه که می خواهی برسی به آن نخواهی رسید اما وقتی به خود ایمان داری دیر یا زود به آن خواهی رسید.
- همیشه شکایاتی را که به تو می شود به یاد داشته باش و کلمات زشت آنرا فراموش کن.
- همیشه احساست را بیان کن به این ترتیب دیگران از آن با خبر می شوند .
- اگر دوست خیلی خوبی داری زمانی برایش بگذار تا دریابد که چقدر برایت با ارزش است

 

به نقل از وبلاگ" زهرا "

      بعد هی نگید  چرا ....مگه بارون دل نداره؟!
      ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم
             چند وقتیست که شبها به تو می اندیشم
                     به تو آری به تو یعنی به همان منظر دور
                                به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور
                                             به همان سایه همان وهم همان تصویری
                                                              که سراغش ز غزلهای خودم می گیری
      به همان زل زدن از فاصله دور به هم
               به همان شیوه فهماندن منظور به هم
                       به تبسم به تکلم به دلارایی تو
                                 به خموشی به تماشا به شکیبایی تو
                                          به نفسهای تو در سایه سنگین سکوت
                                                            به سخنهای تو با لحجه شیرین سکوت
      شبحی چند شبست آفت جانم شده است
                      اول اسم کسی ورد زبانم شده است
                                   در من انگار کسی در پی انکار من است
                                              یک نفر مثل خودم تشنه دیدار من است
                                                            یکنفر ساده چنان ساده که از سادگیش
                                                                می توان یکشبه پی برد به دلدادگی اش
      يک نفر سبز چنان سبز که از سبزی او 
                 می توان پل زد از احساس خدا تا دل او
                           آی بيرنگ تر از آينه يک لحظه بايست
                                  راستی اين شبح هر شبه تصوير تو نيست؟
                                             اگر اين حادثه هر شبه تقصير تو نيست
                                                           پس چرا رنگ تو و آينه اينقدر يکی است؟
      حتم دارم که تويی آن شبه آينه پوش
               عاشقی جرم قشنگی است به انکار مکوش
                         آری آن سايه که شب آفت جانم شده بود
                                      وان الفبا که همه ورد زبانم شده بود
                                               اينک از پشت دل آينه پيدا شده است
                                                           و تماشا گه آن خيل تماشا شده است
     

 آن الفبای دبستانی دلخواه تويی   عشق من آن شبح شاد شبانگاه تويی